سوره توبه – آیه 122
وَ ما کانَ الْمُؤْمِنونَ لِیَنْفِروا کافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهوا فی الدّینِ وَ لِیُنْذِروا قَوْمَهُمْ إذا رَجَعوا إلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرونَ (122)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
مؤمنان همگی نتوانند سفر کنند چرا از هر گروهشان، دستهای سفر نکنند تا در کار دین، دانش اندوزند و چون بازگشتند، قوم خویش را بیم دهند شاید آنها بترسند (122)
و شایسته نیست مؤمنان همگی [برای جهاد] کوچ کنند. پس چرا از هر فرقهای از آنان، دستهای کوچ نمیکنند تا [دستهای بمانند و] در دین آگاهی پیدا کنند و قوم خود را- وقتی به سوی آنان بازگشتند بیم دهند- باشد که آنان [از کیفر الهی] بترسند؟ (122)
و مؤمنان را نسزد و جایز و ممکن نباشد که همگی (به سوی جبهه جنگ یا مراکز علمی دینی) کوچ نمایند (به ویژه جهاد که طبعا مخصوص به زمان و مکانی خاص است)، پس چرا از هر جمعیتی از آنان گروهی (معدود) کوچ نمیکنند تا (رزمندگان در معرفت توحید تجربی، و حوزویان در معارف دین) تحصیل دانش عمیق نمایند و قوم خود را آن گاه که به سوی آنها بازگشتند هشدار دهند، باشد که آنها (باطنا و عملا) بر حذر باشند. (122)