سوره هود – آیه 62
قالوا یا صالِحُ قَدْ کُنْتَ فینا مَرْجُوّاً قَبْلَ هذا أ تَنْهانا أنْ نَعْبُدَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا وَ إنَّنا لَفی شَکٍّ مِمّا تَدْعونا إلَیْهِ مُریبٍ (62)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
گفتند: ای صالح! پیش از این مایه امید ما بودی چگونه ما را از پرستش خدایانی که پدرانمان میپرستیدهاند، منع میکنی! ما از این آیین که بدان دعوتمان میکنی به شکی سخت اندریم (62)
گفتند: «ای صالح، به راستی تو پیش از این، میان ما مایه امید بودی. آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان میپرستیدند باز میداری؟ و بیگمان، ما از آنچه تو ما را بدان میخوانی سخت دچار شکیم.» (62)
گفتند: ای صالح، تو پیش از این در میان ما مایه امید بودی (که دین ما را بپذیری یا سرپرست ما باشی)! آیا ما را از پرستش آنچه پدران ما میپرستیدند باز میداری؟! و حقیا که ما از آنچه ما را بدان میخوانی (خدای بدون شریک) در شکیی تردیدزا و ابهام آوریم. (62)