سوره توبه – آیه 26
ثُمَّ أنْزَلَ اللّهُ سَکینَتَهُ عَلی رَسولِهِ وَ عَلَی الْمُؤْمِنینَ وَ أنْزَلَ جُنوداً لَمْ تَرَوْها وَ عَذَّبَ الَّذینَ کَفَروا وَ ذلِکَ جَزاءُ الْکافِرینَ (26)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
سپس خدا آرامش خویش را بر پیمبرش و بر مؤمنان نازل کرد و سپاهیانی فرود آورد که ندیدیدشان و کسانی را که کفر میورزیدند عذاب کرد و سزای کافران همین است (26)
آن گاه خدا آرامش خود را بر فرستاده خود و بر مؤمنان فرود آورد، و سپاهیانی فرو فرستاد که آنها را نمیدیدید، و کسانی را که کفر ورزیدند عذاب کرد، و سزای کافران همین بود. (26)
سپس خداوند آرامش خود را (اطمینان قلبی که در موارد خاص بر دل دوستانش میافکند) بر فرستاده خود و بر مؤمنین نازل نمود و سپاهیانی که شما آنها را ندیدید فرو فرستاد و کسانی را که کفر ورزیدند عذاب نمود، و این است کیفر کافران. (26)