سوره بقره – آیه 30 تا 33

به زودی – سایر ترجمه‌ها موجود است.

و چون پروردگارت بفرشتگان گفت: من در زمین جانشینی پدید میکنم. گفتند: در آنجا مخلوقی پدید میکنی که تباهی کند و خونها بریزد! و ما ترا بپاکی میستاییم و تقدیس تو میگوییم. گفت: من چیزی میدانم که شما نمیدانید (30) و خدا همه نامها را به آدم آموخت پس از آن، چیزها را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت اگر راست میگویید مرا از نام اینها خبر دهید (31) گفتند: ترا تنزیه میکنیم دانشی جز آنچه بما آموخته‏ای، نداریم که دانای فرزانه تویی (32) گفت: ای آدم! فرشتگان را از نام چیزها آگاه کن و چون از نام آنها آگاهشان کرد گفت: مگر بشما نگفتم که من نهفته آسمانها و زمین را میدانم و آنچه را نهان میداشته‏اید میدانم (33)

و چون پروردگار تو به فرشتگان گفت: «من در زمین جانشینی خواهم گماشت»، [فرشتگان‏] گفتند: «آیا در آن کسی را می‏گماری که در آن فساد انگیزد، و خونها بریزد؟ و حال آنکه ما با ستایش تو، [تو را] تنزیه می‏کنیم و به تقدیست می‏پردازیم.» فرمود: «من چیزی می‏دانم که شما نمی‏دانید.» (30) و [خدا] همه [معانی‏] نامها را به آدم آموخت سپس آنها را بر فرشتگان عرضه نمود و فرمود: «اگر راست می‏گویید، از اسامی اینها به من خبر دهید.» (31) گفتند: «منزهی تو! ما را جز آنچه [خود] به ما آموخته‏ای، هیچ دانشی نیست تویی دانای حکیم.» (32) فرمود: «ای آدم، ایشان را از اسامی آنان خبر ده.» و چون [آدم‏] ایشان را از اسماءشان خبر داد، فرمود: «آیا به شما نگفتم که من نهفته آسمانها و زمین را می‏دانم و آنچه را آشکار می‏کنید، و آنچه را پنهان می‏داشتید می‏دانم؟» (33)

و (به یاد آر) هنگامی که پروردگارت به فرشتگان گفت: همانا من در روی زمین جانشینی قرار خواهم داد (نماینده خدا در آنجا یا جانشین ساکنان پیشین منقرض شده آنجا). گفتند: آیا در آن کسی را (جانشین) قرار می‏دهی که فساد می‏انگیزد و خون‏ها می‏ریزد؟! در حالی که ما تو را با توصیف به کمالات تسبیح می‏گوییم و (از هر عیب و نقصی) تقدیس می‏کنیم. خدا گفت: بی‏تردید من چیزی می‏دانم که شما نمی‏دانید. (30) و همه نام‏ها را به آدم آموخت (نام همه موجودات جهان را تا انقراض آن به یک زبان یا به همه زبان‏های آینده بشر، و یا همه مسمییات نام‏ها را با حقایق و خواص و آثارشان به او آموخت) سپس آن معانی را به فرشتگان عرضه داشت و گفت: اگر شما راستگویید نام‏های اینها (و یا حقایق و اسرارشان) را به من خبر دهید. (31) گفتند: تو (از هر نقص و عیبی) منزیهی، ما را دانشی جز آنچه خود به ما آموخته‏ای نیست حقیا تویی که دانا و حکیمی. (32) خداوند فرمود: ای آدم، نام‏های آنان (و یا حقایق و اسرار آنها) را به فرشتگان خبر ده. (33)