سوره آل عمران – آیه 7
هُوَ الَّذی أنْزَلَ عَلَیْکَ الْکِتابَ مِنْهُ آیاتٌ مُحْکَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْکِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأمّا الَّذینَ فی قُلوبِهِمْ زَیْغٌ فَیَتَّبِعونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْویلِهِ وَ ما یَعْلَمُ تَأْویلَهُ إلاَّ اللّهُ وَ الرّاسِخونَ فی الْعِلْمِ یَقولونَ آمَنّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما یَذَّکَّرُ إلاَّ أولوا الْألْبابِ (7)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
هم اوست که این کتاب را بر تو نازل کرده از آن جمله آیههایی است استوار که آنها مایه کتاب است. و دیگر آیههاییست مبهم. آنها که در دلهایشان خللی هست، از این کتاب آنچه را مبهم است و تأویل آن را جز خدا نداند، در طلب فتنه و بقصد تأویل، پیروی میکنند. و آنها که در دانش استوارند گویند: بدان ایمان داریم، همه از پیش پروردگارمان است و جز خردمندان اندرز نگیرند (7)
اوست کسی که این کتاب [قرآن] را بر تو فرو فرستاد. پارهای از آن، آیات محکم [صریح و روشن] است. آنها اساس کتابند و [پارهای] دیگر متشابهاتند [که تأویلپذیرند]. اما کسانی که در دلهایشان انحراف است برای فتنهجویی و طلب تأویل آن [به دلخواه خود،] از متشابه آن پیروی میکنند، با آنکه تأویلش را جز خدا و ریشهداران در دانش کسی نمیداند. [آنان که] میگویند: «ما بدان ایمان آوردیم، همه [چه محکم و چه متشابه] از جانب پروردگار ماست»، و جز خردمندان کسی متذکر نمیشود. (7)
اوست که این کتاب را بر تو فرو فرستاد که برخی از آن آیههای محکم به لفظ صریح (و به معنی روشن) است، که آنها مادر و اساس کتابند، (ابهام آیات دیگر با آنها رفع میشود) و برخی دیگر آیههای متشابه است (چند پهلو است و معنی آن به واسطه عموم محتوا و عمق معنی و تعدد مراد در بدو نظر روشن نیست و باید به وسیله آیات محکم و عقل سلیم تفسیر شود)، اما کسانی که در دلهای آنان انحراف (از حق) است، برای فتنهجویی و طلب تأویل (یافتن معنی نادرست)، از این کتاب از آنچه متشابه است پیروی میکنند، در حالی که تأویل (و بازگشت معنی حقیقی) آن را جز خدا نمیداند و آنان که رسوخ در دانش دارند میگویند: (7)