سوره یوسف – آیه 53
وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسی إنَّ النَّفْسَ لَأمّارَةٌ بِالسّوءِ إلاَّ ما رَحِمَ رَبّی إنَّ رَبّی غَفورٌ رَحیمٌ (53)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
من خویش را مبرا نمیکنم که ضمیر انسانی پیوسته بگناه فرمان میدهد. مگر آنرا که پروردگارم رحم کند که پروردگار من آمرزگار است و رحیم (53)
و من نفس خود را تبرئه نمیکنم، چرا که نفس قطعا به بدی امر میکند، مگر کسی را که خدا رحم کند، زیرا پروردگار من آمرزنده مهربان است.» (53)
و (یوسف یا زن عزیز گفت) من نفس خود را (بدون توجه و مراقبتهای الهی) تبرئه نمیکنم، زیرا که نفس (انسانی) پیوسته فرماندهنده به زشتی است مگر آنکه پروردگارم رحم کند که همانا پروردگار من بسیار آمرزنده و مهربان است. (53)