سوره انعام – آیه 122
أ وَ مَنْ کانَ مَیْتاً فَأحْیَیْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نوراً یَمْشی بِهِ فی النّاسِ کَمَنْ مَثَلُهُ فی الظُّلُماتِ لَیْسَ بِخارِجٍ مِنْها کَذلِکَ زُیِّنَ لِلْکافِرینَ ما کانوا یَعْمَلونَ (122)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
چگونه مانند تواند بود آنکس که مرده بود و زندهاش کردهایم و برای او نوری قرار دادهایم که بکمک آن میان مردم راه میرود، با کسی که صفت وی در ظلمات [بودن] است و از آن بیرون شدنی نیست. بدینسان، برای کسانیکه کافر شدهاند، اعمالیکه میکردهاند آرایش یافته است (122)
آیا کسی که مرده [دل] بود و زندهاش گردانیدیم و برای او نوری پدید آوردیم تا در پرتو آن، در میان مردم راه برود، چون کسی است که گویی گرفتار در تاریکیهاست و از آن بیرونآمدنی نیست؟ این گونه برای کافران آنچه انجام میدادند زینت داده شده است. (122)
و آیا کسی که مرده بود (به مرگ کفر و بیایمانی) پس ما او را (به وسیله هدایت به دین) زنده کردیم و برای او نوری (از ایمانش) قرار دادیم که با آن در میان مردم راه میرود (زندگی میکند) همانند کسی است که به مثل در تاریکیها (ی انحراف اعتقادی و عملی) است و از آن بیرونشدنی نیست؟! این گونه برای کافران آنچه به جا میآورند آراسته جلوه داده شده است. (122)