سوره بقره – آیه ۱۷ و ۱۸
مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذی اسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمّا أضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنورِهِمْ وَ تَرَکَهُمْ فی ظُلُماتٍ لا یُبْصِرونَ (17)
صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَرْجِعونَ (18)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
حکایت آنها چون کسی است که آتشی بیفروخت و همینکه اطراف وی را روشن کرد، خدا نورشان را بگرفت و در ظلماتی رهاشان کرد که دیدن نتوانند (17) کرند و لال و کور و از ضلال باز نیایند (18)
مثل آنان، همچون مثل کسانی است که آتشی افروختند، و چون پیرامون آنان را روشنایی داد، خدا نورشان را برد و در میان تاریکیهایی که نمیبینند رهایشان کرد. (17) کرند، لالند، کورند بنا بر این به راه نمیآیند. (18)
داستان آنها داستان کسی است که (در شب تاریک در بیابانی وسیع) آتشی را برافروزد، پس همین که اطراف او را روشن سازد خداوند (به خاموش کردن آتش) نورشان را از بین ببرد و آنها را در میان تاریکیها که هیچ نبینند رها سازد. (17) کر و گنگ و نابینایند، از این رو (به سوی حق) باز نمیگردند. (18)