سوره توبه – آیه 114
وَ ما کانَ اسْتِغْفارُ إبْراهیمَ لِأبیهِ إلاَّ عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إیّاهُ فَلَمّا تَبَیَّنَ لَهُ أنَّهُ عَدُوٌّ لِلّهِ تَبَرَّأ مِنْهُ إنَّ إبْراهیمَ لَأوّاهٌ حَلیمٌ (114)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
آمرزش خواستن ابراهیم برای پدرش، نبود مگر باقتضای وعدهای که با وی کرده بود و چون بر او معلوم شد که پدرش دشمن خداست از او بیزاری جست که ابراهیم خدا ترس بود و بردبار. (114)
و طلب آمرزش ابراهیم برای پدرش جز برای وعدهای که به او داده بود، نبود. و [لی] هنگامی که برای او روشن شد که وی دشمن خداست، از او بیزاری جست. راستی، ابراهیم، دلسوزی بردبار بود. (114)
و طلب آمرزش ابراهیم برای پدرش (عمویش آزر) نبود مگر از روی وعدهای که به او داده بود (که برایش آمرزش بطلبد)، پس چون (از اصرار وی بر کفر یا مرگ او بر کفر) برایش روشن شد که او دشمن خداست از او بیزاری جست (زیرا طلب عفو برای کسی است که خدا با او دشمن شده نه او با خدا) حقیا که ابراهیم بیمناک از حق، غمناک از گناه، بسیار آه کشنده از ته دل، (به درگاه خدا) و بردبار بود. (114)