سوره آل عمران – آیه 122
إذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْکُمْ أنْ تَفْشَلا وَ اللّهُ وَلیُّهُما وَ عَلَی اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنونَ (122)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
آندم که دو گروه از شما سر ترس و زبونی داشتند و خدا یارشان بود و مؤمنان باید بخدا توکل کنند. (122)
آن هنگام که دو گروه از شما بر آن شدند که سستی ورزند با آنکه خدا یاورشان بود. و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند. (122)
آن گاه که دو گروه از شما خواستند که سستی و ضعف نشان دهند (و از وسط راه جدا شده برگردند) در حالی که خدا یاور و پشتیبان آنها بود (و لذا آنها را از این فکر باز گرداند) و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل نمایند. (122)