سوره نساء – آیه 62 و 63
فَکَیْفَ إذا أصابَتْهُمْ مُصیبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أیْدیهِمْ ثُمَّ جاؤُکَ یَحْلِفونَ بِاللّهِ إنْ أرَدْنا إلاَّ إحْساناً وَ تَوْفیقاً (62)
أولئِکَ الَّذینَ یَعْلَمُ اللّهُ ما فی قُلوبِهِمْ فَأعْرِضْ عَنْهُمْ وَ عِظْهُمْ وَ قُلْ لَهُمْ فی أنْفُسِهِمْ قَوْلاً بَلیغاً (63)
به زودی – سایر ترجمهها موجود است.
پس چرا وقتی بسبب کارهائی که از پیش کردهاند، مصیبتی بآنها رسد، پیش تو آیند و بخدا قسم یاد کنند که ما جز نیکی و توافق نمیخواستیم. (62) اینان همان کسانند که خدا میداند در دلهایشان چیست؟ از آنها در گذر و پندشان ده و با آنها در باره ضمیرهایشان سخنی رسا بگوی. (63)
پس چگونه، هنگامی که به [سزای] کار و کردار پیشینشان مصیبتی به آنان میرسد، نزد تو میآیند و به خدا سوگند میخورند که ما جز نیکویی و موافقت قصدی نداشتیم؟ (62) اینان همان کسانند که خدا میداند چه در دل دارند. پس، از آنان روی برتاب، و [لی] پندشان ده، و با آنها سخنی رسا که در دلشان [مؤثر] افتد، بگوی. (63)
پس چگونه است (حال اعتذار و رسوایی آنها) وقتی که مصیبتی به آنها به کیفر آنچه به دست خود کردهاند برسد، به نزد تو میآیند سوگند به خدا یاد میکنند که ما (در بردن داوری پیش کفار) جز نیکی و موافقت (بین طرفین) قصدی نداشتیم! (62) آنها هستند که خداوند آنچه را که در دلهای آنهاست (از نفاق و عناد) میداند پس از آنان روی بگردان (در فکر مبارزه و جنگ مباش) و آنها را پند ده و به آنها سخنی رسا و مؤثر در جانشان بگوی.(63)