سوره انفال – آیه 42

به زودی – سایر ترجمه‌ها موجود است.

هنگامی که شما بر کناره نزدیک بودید و آنها بر کناره دور و کاروان پایین‏تر از شما، اگر وعده کرده بودید در [وصول به‏] میعادگاه اختلاف مییافتید [و بموقع نمیرسیدید] اما [چنین شد] تا خدا کاری را که انجام شدنی بود، بپایان برد، تا هر که هلاک میشود از روی یقینی هلاک شود و هر که زنده میماند از روی یقینی زنده بماند که خدا شنوا و داناست (42)

آن گاه که شما بر دامنه نزدیکتر [کوه‏] بودید و آنان در دامنه دورتر [کوه‏]، و سواران [دشمن‏] پایین‏تر از شما [موضع گرفته‏] بودند، و اگر با یکدیگر وعده گذارده بودید، قطعا در وعده‏گاه خود اختلاف می‏کردید، ولی [چنین شد] تا خداوند کاری را که انجام شدنی بود به انجام رساند [و] تا کسی که [باید] هلاک شود، با دلیلی روشن هلاک گردد، و کسی که [باید] زنده شود، با دلیلی واضح زنده بماند، و خداست که در حقیقت شنوای داناست. (42)

(روز فرقان) هنگامی (بود) که شما در حاشیه نزدیکتر وادی (به مدینه در موقعیتی نامناسب) بودید و آنها در حاشیه دورتر (از مدینه و نزدیکتر به مکه و جای مناسب) و کاروان (تجاری قریش) در قسمت پایین‏تر از شما بودند که (توانستند بگریزند)، و اگر با هم قرار می‏گذاشتید حتما در آن قرار اختلاف نظر یا تخلف از حضور پیدا می‏کردید، و لکن (چنین شد و این برخورد قهری و پیروزی غیر عادی پیش آمد) تا خداوند کاری را که انجام شدنی بود تحقق بخشد، تا هر که هلاک می‏شود از روی حجت و برهان هلاک گردد و هر که زندگی (معنوی) می‏یابد از روی حجت و برهان زندگی یابد، و حقیا که خدا شنوا و داناست. (42)