حدیث 5585

5585- 5-[1] مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أحْمَدَ بْنِ یحْیی عَنْ أحْمَدَ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعیدٍ عَنْ مُصَدِّقِ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ عَمّارِ بْنِ موسَی عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع فی الرَّجُلِ یصَلّی وَ عَلَیهِ خاتَمُ حَدیدٍ قالَ لا وَ لا یتَخَتَّمُ بِهِ الرَّجُلُ فَإنَّهُ مِنْ لِباسِ أهْلِ النّارِ الْحَدیثَ.
وَ رَواهُ الصَّدوقُ بِإسْنادِهِ عَنْ عَمّارٍ السّاباطی[2]
وَ رَواهُ فی الْعِلَلِ عَنْ أبیهِ عَنْ سَعْدٍ عَنْ أحْمَدَ بْنِ الْحَسَنِ مِثْلَهُ[3].
——————————
[1]– التهذیب 2- 372- 1548، و أورد قطعاته فی الحدیث 4 من الباب 30 و الحدیث 8 من الباب 11، و الحدیث 15 من الباب 45 من هذه الأبواب، و فی الحدیث 4 من الباب 29 من أبواب النجاسات و فی الحدیث 8 من الباب 32 منها.
[2]– الفقیه 1- 253- 774.
[3]– علل الشرائع- 348- 1.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به محمد بن احمد بن یحیی بن عمران که معتبر درجه یک است، از احمد بن حسن بن علی بن فضال از عمرو بن سعید المدائنی از مصدق بن صدقه از عمار بن موسی الطاباطی روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند. البته محمد بن احمد بن یحیی از ثقات مشروط است که این‌جا مشکلی ایجاد نمی‌کند.
شبیه این حدیث را مرحوم صدوق هم به طریق خود در الفقیه که معتبر درجه یک است، از عمار بن موسی الساباطی روایت کرده است.
البته ایشان در کتاب العلل هم شبیه این حدیث را از پدرشان از سعد بن عبدالله از احمد بن حسن بن علی بن فضال، به باقی سند آورده‌اند.
* * *
علامه مجلسی: موثق (مل).

در این حدیث معتبر، نکته جالبی اضافه‌تری از روایات قبلی داریم و آن یکی از علل این حکم است. در این حدیث از قول امام صادق علیه‌السلام آمده است که درباره فردی که نماز می‌خواند و انگشتری آهنی با او است، فرمودند: «فرد با آن (جنس) انگشتر نگیرد، چرا که آن از لباس اهل آتش است.»
بعید می‌دانم کسی این حدیث را غیر معتبر بداند. این حدیث، یکی از احادیثی است که بعضی اخباری‌ها در باب حرمت و به قرینه سایر روایات، بطلان نماز با انگشتر آهنی، به آن، استناد کرده‌اند. هر حرفشان بی‌وجه نیست، اما انصافا ظهور در حرمت و بطلان نماز ندارد. این‌که چیزی لباس اهل آتش، یا به تعبیر خودمان جهنمی‌ها باشد، نشان از حرمت ندارد و صرفا در بیان شدت کراهت است، وقتی هم که کراهت داشت، مبطل نماز نیست. حتی شیخ حر اخباری هم برداشت حرمت از این عبارت نمی‌کنند. تکلیفتان را با این اصطلاح روشن کنید، چرا که شبیه آن را جاهای دیگر هم می‌بینیم که گاهی اوقات آقایان چیز دیگری برداشت کرده‌اند. یعنی این‌جا، برداشتی شبیه ما دارند و آن‌جا برداشت چیز دیگری.
نکته دیگری هم عرض کنم، بعضی نظراتی که به اخباری‌ها نسبت داده می‌شود و بنده هم عرض می‌کنم، از کتاب‌های خودشان نیست، یا حداقل من سراغ ندارم و این‌ها چیزهایی است که در بعضی کتب اصولیون، نسبت داده شده است و بنده هم از باب العهدة علی الراوی عرض می‌کنم.
خلاصه این‌که طبق مبنای ما، نهی، تنزیهی است و در بیان کراهت، اما از نوع شدید آن.