حدیث 5576

5576- 1-[1] مُحَمَّدُ بْنُ یعْقوبَ عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أصْحابِنا عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ مَحْبوبٍ عَنِ الْعَلاءِ بْنِ رَزینٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أبی‌جَعْفَرٍ ع فی حَدیثٍ أنَّ أسْنانَهُ اسْتَرْخَتْ فَشَدَّها بِالذَّهَبِ.
——————————
[1]– الکافی 6- 482- 3، و أورده بتمامه فی الحدیث 3 من الباب 49 من أبواب آداب الحمام.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
ثقةالاسلام الکلینی این حدیث را از عدة من أصحابنا از احمد بن محمد بن عیسی الاشعری از حسن بن محبوب از علاء به رزین از محمد بن مسلم روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.

در این حدیث که فقط فراز دومش را در این جا می‌بینید، محمد بن مسلم می‌گوید که امام باقر علیه‌السلام را دیدم که در حال جویدن علکی بودند و به من فرمودند که اثر وسمه بر دندان‌هایم از بین رفته است و این را می‌جوم که آن را محکم کند. بعد راوی می‌گوید که دندان‌های ایشان سست شده بود و با طلا آن را محکم کردند.
قسمت اول روایت، فعلا به کار ما نمی‌آید، ولی برای کسانی که روی احادیث طبی کار می‌کنند، خوب است بروند ببیند «علک» و «الوسمة» دقیقا چیستند، اما آن‌چه برای بحث فعلی ما مهم است این است که امام علیه‌السلام دندانشان را با طلا محکم کرده بودند. همان‌طور که می‌دانید، طلا به خاطر ویژگی‌های خاصی که دارد، از گذشته‌های خیلی دور تا دوره معاصر، البته تا قبل از این‌که مواد جدید ساخته شود و دندان‌پزشک‌ها از آن استفاده کنند، تنها ماده مناسبی بوده که می‌شده برای دندان‌سازی از آن استفاده کرد. امام علیه‌السلام هم همین کار را کرده بودند و این نشان می‌دهد که مطلق استفاده از طلا برای کسی اشکال ندارد و اشکال استفاده از طلا در چیز دیگری است که از روایات قبل دانستیم در ابراز اشرافیت و تبرج است. پس در مواردی که جنبه طبی دارد، یا هر مورد دیگری که جنبه اشرافیت و تبرج داشته باشد، اشکالی ندارد.