حدیث 1190

1190- 5-[1] وَ عَنْهُ عَنْ عُثْمانَ عَنْ سَماعَةَ عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع قالَ: مَنْ نَسی مَسْحَ رَأْسِهِ أوْ قَدَمَیهِ أوْ شَیئاً مِنَ الْوُضوءِ الَّذی ذَکَرَهُ اللهُ تَعالَی فی الْقُرْآنِ- کانَ عَلَیهِ إعادَةُ الْوُضوءِ وَ الصَّلاةِ.
أقولُ: هَذا مَخْصوصٌ بِصورَةِ الْجَفافِ لِما مَرَّ[2].
——————————
[1]– التهذیب 1- 102- 266 و أورده فی الحدیث 3 من الباب 3 من أبواب الوضوء.
[2]– مر فی الباب 33 من أبواب الوضوء.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به حسین بن سعید الاهوازی که معتبر درجه یک است، از عثمان بن عیسی از سماعه بن مهران روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: موثق (مل).

این حدیث درباره فردی است که مسح سر یا دو قدم یا چیزی از وضویی را که منظور الله تعالی در قران است، فراموش کرده است و این که بر او است که وضو و نماز را اعاده کند.
بحث اعاده نماز را می‌گذاریم برای جای خودش، اما آن‌چه به بحث وضو ربط دارد، اعاده وضو است. البته از این روایت این‌گونه بر می‌آمد که وضو را از اول بگیرد، اما دانستیم که اعاده آن از اول لازم نیست، بلکه اعاده قسمت جا افتاده تا پایان وضو لازم است. توضیح جناب شیخ هم لزومی ندارد.