حدیث 1136

1136- 13-[1] وَ فی الْخِصالِ بِإسْنادِهِ عَنْ عَلی ع فی حَدیثِ الْأرْبَعِمِائَةِ قالَ: وَ الْمَضْمَضَةُ وَ الِاسْتِنْشاقُ سُنَّةٌ وَ طَهورٌ لِلْفَمِ وَ الْأنْفِ وَ السُّعوطُ مَصَحَّةٌ لِلرَّأْسِ وَ تَنْقیةٌ لِلْبَدَنِ وَ سائِرِ أوْجاعِ الرَّأْسِ.
——————————
[1]– الخصال 611.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه دو است.
شیخ الطائفه این حدیث را از پدرش از سعد بن عبدالله القمی از محمد بن عیسی بن عبید الیقطینی از قاسم بن یحیی بن حسن بن راشد از ابوبصیر الاسدی و محمد بن مسلم روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر دو نفر. یکی ابن عبید الیقطینی که ثقه مشروط است که البته مشکلی در این‌جا ایجاد نمی‌کند و دیگری حسن بن راشد که از ثقات درجه دو است.

این حدیث، دو قسمت اصلی دارد. قسمت اول مربوط به وضو است و قسمت دوم، مربوط به امور بهداشتی و سلامتی.
در قسمت اول آمده است که مضمضه و استنشاق، سنت است و پاکیزگی برای دهان و بینی. تا این‌جا مطلب جدیدتری نسبت به روایات قبلی و استنباطات حقیر ندارد، فقط مؤیدی دیگر بر آن‌ها است.
در قسمت دوم که البته ربطی به بحث ما ندارد، آمده است که «سعوط» موجب سلامتی سر و پاکیزه شدن بدن و سایر دردهای سر است. «سعوط»، دارویی بوده که در بینی استنشاق می کردند، حالا چه بوده، در کتاب‌های طب قدیمی، دستورهای مختلفی داده‌اند و که نمی‌دانم کدامش درست است. این از تخصص من خارج است. به هر حال استنشاق بعضی از انفیه و بخورات برای سلامتی و بهداشت و رفع بیماری خوب است، این هم یکی از آن‌ها بوده است که بنده نمی‌دانم چیست و به بحث فعلی ما هم ربطی ندارد.