حدیث 1292
1292- 5-[1] وَ فی الْعِلَلِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلی ماجیلَوَیهِ عَنْ عَمِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ أبی‌الْقاسِمِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلی الْکوفی عَنْ صَبّاحٍ الْحَذّاءِ عَنْ إسْحاقَ بْنِ عَمّارٍ عَنْ أبی‌الْحَسَنِ موسَی بْنِ جَعْفَرٍ ع فی حَدیثٍ أنَّ رَسولَ اللهِ ص لَمّا أُسْری بِهِ وَ صارَ (عِنْدَ عَرْشِ رَبِّهِ)[2] قالَ یا مُحَمَّدُ- ادْنُ مِنْ صادٍ فَاغْسِلْ مَساجِدَکَ وَ طَهِّرْها وَ صَلِّ لِرَبِّکَ فَدَنا رَسولُ اللهِ ص (مِنْ صادٍ)[3] فَتَوَضَّأ وَ أسْبَغَ وُضوءَهُ الْحَدیثَ.
——————————
[1]– علل الشرائع 334 و أورده بتمامه فی الحدیث 11 من الباب 1 من أبواب أفعال الصلاة.
[2]– فی المصدر- عند عرشه تبارک و تعالی فتجلی له عن وجهه حتّی رآه بعینه.
[3]– فی المصدر- إلی حیث أمره الله تبارک و تعالی.
طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام غیر معتبر است.
شیخ صدوق این حدیث را از محمد بن علی ماجیلویه از عمویش، محمد بن ابی‌القاسم از ابوسمینه، محمد بن علی الکوفی از صباح بن صبیح الخذاء از اسحاق بن عمار روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر ابوسمینه که بسیار ضعیف است.
طریق این حدیث هم معتبر نیست، لذا فقط متنش را مرور می‌کنیم. آمده است که چون حضرت رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله به معراج سیر داده شدند و به نزد عرش پروردگارش رسید، الله تعالی به ایشان فرمود: «ای محمد! به چشمه «صاد» نزدیک شو، پس اعضای سجده‌گاهت را بشوی و آن‌ها را پاکیزه گردان و برای پروردگارت نماز بگزار.» پس ایشان هم به آن چشمه نزدیک شدند، وضو گرفتند و وضویش را کامل و شاداب به جا آوردند.