حدیث 1260
1260- 7-[1] وَ عَنْ أبیهِ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ سِنانٍ قالَ: سَألْتُ أباعَبْدِاللهِ ع عَنِ التَّمَنْدُلِ بَعْدَ الْوُضوءِ فَقالَ کانَ لِعَلی ع خِرْقَةٌ فی الْمَسْجِدِ لَیسَ إلّا لِلْوَجْهِ یتَمَنْدَلُ بِها.
وَ عَنْ عَلی بْنِ الْحَکَمِ عَنْ أبانِ بْنِ عُثْمانَ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ سِنانٍ عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع مِثْلَهُ[2].
——————————
[1]– المحاسن 429- 247.
[2]– المحاسن 429- 247.
طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
احمد بن محمد بن خالد البرقی این حدیث را به دو طریق روایت کرده است.
1. از پدرش از من ذکره از عبدالله بن سنان
2. از علی بن حکم از ابان بن عثمان از عبدالله بن سنان
که در طریق اول، من ذکره ابتداء مجهول است، اما به واسطه محمد بن خالد البرقی، توثیق درجه دو می‌شود. سایرین همه از ثقات درجه یک هستند.
در این حدیث کاملا معتبر، آمده است که از امام صادق علیه‌السلام درباره استفاده از هوله بعد وضو سؤال شد و ایشان فرمودند که برای علی علیه‌السلام پارچه‌ای در مسجد بود که فقط برای خشک کردن صورتش از آن استفاده می‌کرد.
این حدیث، به وضوح سنتی از سنت‌های امیرالمؤمنین علیه‌السلام را بیان می‌کند که ایشان هوله‌ای مخصوص این کار داشتند و این کار را انجام می‌دادند. این می‌تواند نشان از این باشد که در خشک نکردن آب وضو، استحباب خاصی نیست و الا بعید بود ایشان از این مستحب راحت و روان چشم‌پوشی کنند. حتی اگر کسی بگوید که به نظر من در خشک کردن آب وضو استحبابی هست که ایشان عادت به آن داشتند، خیلی بی‌وجه نیست، هر چند بنده موافق این برداشت نیستم و همه عادات معصومین علیهم‌السلام را ناشی از استحباب شرعی نمی‌دانم.
و در نهایت این‌که «المسجد» در این روایت چیست و کجا است، ضمن روایت بعدی، نکته‌ای را عرض می‌کنم. ممکن است مسجد محله و شهر باشد و ممکن است مسجد خانگی باشد. یعنی ایشان محلی در منزل، برای نماز اختصاص داده بودند.