حدیث 1235
1235- 9-[1] وَ بِإسْنادِهِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِاللهِ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلی الْوَشّاءِ قالَ: سَألْتُ أباالْحَسَنِ ع عَنِ الدَّواءِ إذا کانَ عَلَی یدَی الرَّجُلِ أ یجْزیهِ أنْ یمْسَحَ عَلَی طَلَی الدَّواءِ فَقالَ نَعَمْ یجْزیهِ أنْ یمْسَحَ عَلَیهِ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 364- 1105.
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به سعد بن عبدالله القمی که معتبر درجه یک است، از احمد بن محمد بن عیسی الاشعری از حسن بن علی الوشاء روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: صحیح (مل).
شبیه این حدیث را پیش از این هم داشتیم. در این حدیث، سؤال از جبیره به معنای متعارفش نیست، بلکه درباره دوا است. در اینجا درباره فردی سؤال میشود که دوایی روی دستانش هست و اینکه آیا مجاز است، روی لایه دوا را مسح کند؟ پاسخ هم این است که اشکالی ندارد.
اولین نکته اینکه میتوان گفت دوا و پماد و ضماد و اینها هم در حکم جبیره هستند. دیگر اینکه اگر اینها را هم در حکم جبیره بگیریم، با عنایت به روایات قبلی، این هم از باب توصیه است و نمیتوان گفت که لزوما باید روی لایه دوا را مسح کرد. البته فراموش نکنیم همه اینها در مورد مواضع غسل در وضو است و فعلا در این باب سی و هشتم، تصریحی درباره مواضع مسح در نداشتیم. این حدیث هم درباره یدین است که از مواضع غسل است و نَه مواضه مسح.