حدیث 1234

1234- 8-[1] وَ بِإسْنادِهِ عَنِ الْحُسَینِ بْنِ سَعیدٍ عَنْ فَضالَةَ عَنْ کُلَیبٍ الْأسَدی قالَ: سَألْتُ أباعَبْدِاللهِ ع عَنِ الرَّجُلِ إذا کانَ کَسیراً کَیفَ یصْنَعُ بِالصَّلاةِ قالَ إنْ کانَ یتَخَوَّفُ عَلَی نَفْسِهِ فَلْیمْسَحْ عَلَی جَبائِرِهِ وَ لْیصَلِّ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 363- 1100.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه دو است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به حسین بن سعید الاهوازی که معتبر درجه یک است، از فضاله بن ایوب از کلیب الاسدی روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر نفر آخر که از ثقات درجه دو است.
* * *
علامه مجلسی: حسن (مل).

به نظرم این حدیث، دو مطلب اضافه‌تر از احادیث قبلی دارد. این‌جا درباره فردی سؤال می‌شود که دچار شکستگی شده است و این‌که چگونه نماز بخواند؟ جواب هم این است که اگر بر خودش می‌ترسد،  بر جبائرش مسح کند و نماز بخواند.
مطلب اول درباره «یتَخَوَّفُ» است. از این‌جا معلوم می‌شود که در این‌جا، یقین و قطع بر ضرر لازم نیست، بلکه ترس از ضرر کفایت می‌کند. حالا چه ترسی مورد نظر است و معیار آن چیست و کیست؟ طبیعتا خود فرد است. انسان به انسان فرق می‌کند. یکی دل‌دارتر است و یکی دیگر روحیه‌اش ضعیف‌تر است. هر کس باید خودش، کلاه خودش را قاضی کند و اگر ترس دارد که جباره را باز کند، روی آن را مسح کند، یا حتی به استناد روایات قبلی، رها کند.
دیگر این‌که در این حدیث، اشاره‌ای به وضو نشده است، لذا شاید در مورد وضو باشد و شاید درباره تیمم و شاید در مورد غسل، یا بعضی یا همه این‌ها.