حدیث 1224

1224- 18-[1] وَ فی الْخِصالِ بِإسْنادِهِ عَنْ عَلی ع فی حَدیثِ الْأرْبَعِمِائَةِ قالَ: لَیسَ فی شُرْبِ الْمُسْکِرِ وَ الْمَسْحِ عَلَی الْخُفَّینِ تَقیةٌ.
أقولُ: هَذا مَحْمولٌ عَلَی انْدِفاعِ الضَّرَرِ بِغَسْلِ الرِّجْلَینِ.
——————————
[1]– الخصال 614.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه دو است.
شیخ صدوق این حدیث از پدرش از سعد بن عبدالله القمی از محمد بن عیسی بن عبید الیقطینی از قاسم بن یحیی بن حسن بن راشد از جدش از ابوبصیر الاسدی و محمد بن مسلم روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر دو نفر. یکی حسن بن راشد که از ثقات درجه دو است و دیگری ابن عبید الیقطینی که ثقه مشروط است که البته مشکلی در این‌جا ایجاد نمی‌کند.

این روایت هم که به نوعی خلاصه روایت اول همین باب است، فقط خیلی خلاصه شده است و برای فهم به‌تر آن باید روایت اول و بعضی روایات دیگر همین باب را در نظر داشت. این‌که در مسح بر خفین، تقیه نیست، مربوط به سیره خود ائمه است و اتفاقا بنا بر روایاتی معتبر، از باب تقیه یا بعضی موارد دیگر، منعی ندارد.