حدیث 1217

1217- 11-[1] وَ عَنِ الْمُفیدِ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أبیهِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِاللهِ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَجّالِ عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ مَیمونٍ عَنْ زُرارَةَ عَنْ أبی‌جَعْفَرٍ ع أنَّ عَلیاً ع مَسَحَ عَلَی النَّعْلَینِ وَ لَمْ یسْتَبْطِنِ الشِّراکَینِ.
وَ رَواهُ الصَّدوقُ مُرْسَلاً[2]
قالَ الشَّیخُ یعْنی إذا کانا عَرَبیینِ فَإنَّهُما لا یمْنَعانِ مِنْ وُصولِ الْماءِ إلَی الرِّجْلِ بِقَدْرِ ما یجِبُ عَلَیهِ الْمَسْحُ
أقولُ: ذِکْرُ الشِّراکَینِ یدُلُّ عَلَی ذَلِکَ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 64- 182، و أورده أیضا فی الحدیث 8 من الباب 23 و فی الحدیث 6 من الباب 24 من أبواب الوضوء.
[2]– الفقیه 1- 43- 86.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را از شیه مفید از احمد بن محمد بن حسن بن ولید از پدرش از سعد بن عبدالله از احمد بن محمد بن عیسی الاشعری از عبدالله بن محمد الحجال از ثعلبه بن میمون از زراره بن اعین روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
شیخ صدوق شبیه این حدیث را در الفقیه به صورت مرسل نقل کرده است که مرسلات ایشان هم از قاعده کلی مرسلات خارج نیست. (مرسلات کتب اربعه)
* * *
علامه مجلسی: صحیح (مل).
* * *
مجلسی اول: رواه الشیخ فی الصحیح (رو).

بر خلاف روایات قبلی که درباره مسح بر خفین بود، این روایت که شبیهش را پیش از این هم داشتیم، درباره نعلین است، آن هم نعلینی که تصریح شده است «شراک» یا همان بند دارد. در این‌جا هم مانند روایات قبلی، تصریح شده است که امام علی علیه‌السلام بر نعلین خود مسح کردند و زیر بندها نبردند. این روایت به راحتی با روایات قبلی قابل جمع است و هیچ مشکلی ندارد. در مسح از روی نعلین، بالأخره قسمتی از خود پا هم مسح می‌شود، در حالی که در مسح خفین، اصلا روی پا، در محدوده مسح وضو، مسح نمی‌شود. از طرفی دانستیم که مسح پا، چیزی نیست که سیره ائمه بر تقیه باشد، لذا مطلب همان می‌شود که پیش از این رسیدیم. یعنی بالآخره مقداری از پا، در محدوده نوک انگشتان تا کعبین باید مسح شود که صدق مسح پا کند.