حدیث 1087 و جمع‌بندی این باب (موقت)

1087- 6-[1] مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإسْنادِهِ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَجّالِ عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ مَیمونٍ عَنْ زُرارَةَ عَنْ أبی‌جَعْفَرٍ ع أنَّ عَلیاً ع مَسَحَ عَلَی النَّعْلَینِ وَ لَمْ یسْتَبْطِنِ الشِّراکَینِ.
وَ رَواهُ الصَّدوقُ مُرْسَلاً[2]
أقولُ: حَمَلَهُ الشَّیخُ عَلَی النَّعْلَینِ الْعَرَبیینِ لِأنَّهُما لا یمْنَعانِ وُصولَ الْماءِ إلَی الرِّجْلَینِ بِقَدْرِ ما یجِبُ مِنَ الْمَسْحِ وَ قَدْ مَرَّ أیضاً ما یدُلُّ عَلَی الْمَقْصودِ[3].
——————————
[1]– التهذیب 1- 64- 182.
[2]– الفقیه 1- 43- 86.
[3]– تقدم فی الحدیث 2 و 3 و 4 من الباب 23 من هذه الأبواب.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به احمد بن محمد بن عیسی الاشعری که معتبر درجه یک است، از عبدالله بن محمد الحجال از ثعلبه بن میمون از زراره بن اعین روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: صحیح أیضا (مل).
* * *
مجلسی اول: رواه الشیخ فی الصحیح (رو).

این حدیث هم مانند همان احادیث «تحت الشراک» است که پیش از این داشتیم و معلوم شد که نَه تنها مسح پا بر نعلین مجاز است، بلکه بردن دست، زیر بند کفش‌ها هم لزومی ندارد. در ضمن گفتیم معلوم می‌شود که لازم نیست مسح پا از نوک انگشتان، یا حتی یکی از انگشتان تا کعبین، متصلا انجام شود. گویی شیخ الطائفه هم همین برداشت ما را داشته‌اند.
 
* جمع‌بندی این باب (موقت):
چیزی بر آن‌چه در جمع‌بندی باب بیست و سوم داشتیم، نَه افزوده شد و نَه از آن کم شد.