حدیث 1049 و جمعبندی این باب (موقت)
1049- 2-[1] مُحَمَّدُ بْنُ یعْقوبَ عَنْ عَلی بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ زیادٍ عَنْ إسْماعیلَ بْنِ مِهْرانَ قالَ: کَتَبْتُ إلَی الرِّضا ع أسْألُهُ عَنْ حَدِّ الْوَجْهِ فَکَتَبَ مِنْ أوَّلِ الشَّعْرِ إلَی آخِرِ الْوَجْهِ وَ کَذَلِکَ الْجَبینَینِ.
وَ رَواهُ الشَّیخُ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یعْقوبَ[2].
——————————
[1]– الکافی 3- 28- 4.
[2]– التهذیب 1- 55- 155.
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام غیر معتبر است.
ثقةالاسلام الکلینی این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به علی بن محمد علان از سهل بن زیاد از اسماعیل بن معران الاعمش روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر سهل بن زیاد که بسیار ضعیف است.
* * *
علامه مجلسی: ضعیف علی الشمهور (مر). ضعیف (مل).
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام، بر مبنای ما معتبر نیست، اما اگر کسی آن را معتبر بداند، بیان سادهتری از همان حدیث قبل است. میگوید که حد وجه، از بالا و دو طرف، از ابتدای رستنگاه موها است و از پایین، آخر وجه که همان چانه میشود. طبق این حدیث هم موهای کنار گوش که موی سر را به ریش متصل میکنند، جزء وجه مورد نظر در آیه وضو نیستند.
* جمعبندی این باب (موقت):
به حدیث اول همین باب مراجعه شود.