** جمعبندی نهایی ابواب نواقض وضو
مسأله 1- اگر وضو داشتیم، تا وقتی یقین به نقض وضو پیدا نکردهایم، وضو برقرار است و نیازی به اعاده آن نیست.
مسأله 2- نواقض وضو عبارتند از:
1. خواب: خوابی که نَه تنها چشم نبیند و گوش هم نشود، بلکه مرتبهای بالاتر از آن باشد که به نوم القلب و ذهاب العقل تعبیر شده است که شامل بیهوشی و کما و مانند اینها است و همینطور خواب بسیار عمیقی که هر چه صدا کنند، طرف بیدار نشود، بلکه نیاز به صدای بسیار بلند، تکان دادن و مانند اینها باشد.
– نکته: اغما، بیهوشی و مانند اینها که مصداق خواب بسیار عمیق یا همان نوم القلب هستند، ناقض وضو هستند، اما جنون، مستی و مانند اینها مصداق نوم القلب نیستند.
2. گاز جهاز هاضمه که از مقعد خارج میشود، به شرط آنکه بو یا صدا داشته باشد.
– نکته: اگر وسط نماز، گاز جهار هاضمه از مقعد خارج شد که نَه بو داشت و نَه صدا، بهتر است نماز را ترک کرده، وضو را اعاده کنید و نماز را از ابتدا بخواند، اما لزومی ندارد.
3. خروج بول (ادرار)
4. خروج غائط (مدفوع)
– نکته: اگر انگلی از مقعد خارج شود و مقدار قابل ملاحظهای عذره همراه آن باشد، ناقض وضو است، اما اگر مقدار عذره بسیار بسیار اندک باشد، هر چند به شدت آلوده است و باید نظافت را رعایت کرد، اما ناقض وضو نیست.
5. استحاضه قلیله
6. نفاس، حیض، استحاضه کثیره و جنابت در مرد و زن
– نکته: اینها موجب غسل هستند و این غسلها کفایت از وضو میکند.
7. در حال عادی، دروغ بستن به الله تعالی، رسولش و ائمه علیهمالسلام، هر چند گناه بسیار بزرگی است، اما ناقض وضو نیست. لیکن اگر فرد روزه باشد، هم روزه را باطل میکند و هم ناقض وضوی روزهدار است.
* چند مسأله تکمیلی:
1- تجدید وضو، حتی برای انسانی که وضویش نقض نشده است، مستحب است.
2- اگر کسی استفراغ کرد، یا خوندماغ شد، یا خون، چرک و آلودگی و غیر اینها از بدنش خارج شد، خوب است که انسان خود را از آنها پاکیزه کند و تجدید وضو نماید.
3- مذی و وذی و ودی، هیچ کدام ناقض وضو نیستند، مگر همراه آنها مقدار قابل ملاحظهای بول یا منی خارج شده باشد که از رنگ یا بوی آن معلوم باشد. اما اگر نشانه ادرار یا منی را نداشته باشد، یا شک داشته باشیم که دارد یا خیر، هر چند بدانیم ذرات ریزی از ادرار یا منی در آن هست، نیازی به وضو نیست.
– نکته 1: وضو بعد از همه اینها مستحب، بلکه بسیار مستحب است.
– نکته 2: بعضی افراد افراد مسن یا خانمها بعد از زایمان، ناخواسته و بدون کنترل، مایعی از آنها خارج میشود که کاملا معلوم است که ادرار است. اینها ناقض وضو هستند.
4- کسی که به واسطه پیری، یا بیماری و مانند اینها، در بول کردن و کنترل رطوبت بعد از بول مشقت دارد، کافی است که بعد از هر بول، تنها یک بار طهارت کرده و یک بار هم وضو بگیرد.
5- افرادی که به نوعی از بیماریها گرفتار هستند که مکررا بول یا مدفوع از آنها خارج میشود، لازم است کاری کنند که بدنشان حین نماز آلوده نشود، مگر همان قسمت نزدیک به فرجین. مثلا محل خروج بول یا مدفوع را به کیسه یا پوشکی محدود کنند. اینها وضو میگیرند و بلافاصله، دو نماز را جمع میکنند و فاصله بین آن نمیاندازند، مگر به اندازه یک اذان و دو اقامه و در این بین خروج بول و مدفوع، ناقض وضویشان نیست.
6- نجس بودن قسمتهای غیر مواضع وضو، مشکلی در تحقق وضو ایجاد نمیکند، اما مواضع وضو، یا باید قبل از وضو طاهر شوند، یا وضو، موجب طهارت آنها شود.
7- مستحب است که انسان بعد از ادرار، استبرا کند که بعضی راههای آن در روایت ۷۴۵ و ۷۴۶ وسائل الشیعه آمده است، اما به هرطریقی مقدار باقی مانده ادرار در مجرا را به مقداری خالی کند، استبراء است.
8- مناسب است انسان بعد از بول و طهارت، مقداری آب به موضع ادرار یا لباسهای نزدیک آن، یا وسایلی که همراه دارد، بریزد، به گونهای که اگر رطوبتی دید، تردید کند از مجرای ادرار است، یا آبی که پاشیده و به این وسیله خود را از وسوسههای شیطان (وسواس) نجات دهد.