حدیث 5574

5574- 10-[1] وَ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ جَدِّهِ عَلی بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أخیهِ موسَی بْنِ جَعْفَرٍ ع قالَ: سَألْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ هَلْ یصْلُحُ لَهُ الْخاتَمُ الذَّهَبُ قالَ لا.
وَ رَواهُ عَلی بْنُ جَعْفَرٍ فی کِتابِهِ إلّا أنَّهُ قالَ هَلْ یصْلُحُ لَهُ أنْ یتَخَتَّمَ بِالذَّهَبِ قالَ لا[2]
——————————
[1]– قرب الإسناد- 121.
[2]– مسائل علی بن جعفر- 162- 251.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
عبدالله بن جعفر الحمیری این حدیث را از عبدالله بن حسن بن علی بن جعفر العریضی از جدش روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
البته این حدیث در خود کتاب علی بن جعفر که انتسابش به او معتبر نیست، موجود است.

در این حدیث درباره فردی سؤال شده است که آیا شایسته است از انگشتر طلا استفاده کند؟ امام علیه‌السلام هم می‌فرمایند که خیر.
در مباحث الفاظ، دانستیم که ظهور اولیه یصلح، در استحباب و کراهت است. البته می‌تواند در بیان وجوب و حرمت هم باشد، اما نیاز به قرینه دارد که نَه تنها چنین قرینه‌ای در خود این حدیث نیست، بلکه با توجه به احادیث قبلی، خصوصا حدیث امیر مؤمنان علیه‌السلام، معلوم می‌شود که در این حدیث، یصلح را باید به همان ظهور اولیه معنی کرد و گفت که کراهت دارد که مؤمن از انگشتر طلا استفاده کند، آن هم بر اساس همان فلسفه‌ای که پیش از این مطرح شد.