حدیث 1298

1298- 1-[1] مُحَمَّدُ بْنُ یعْقوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یحْیی عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَینِ بْنِ سَعیدٍ عَنْ فَضالَةَ بْنِ أیوبَ عَنْ رِفاعَةَ بْنِ موسَی قالَ: سَألْتُ أباعَبْدِاللهِ ع عَنِ الْوُضوءِ فی الْمَسْجِدِ فَکَرِهَهُ مِنَ الْبَوْلِ وَ الْغائِطِ.
وَ رَواهُ الشَّیخُ بِإسْنادِهِ عَنِ الْحُسَینِ بْنِ سَعیدٍ[2]
وَ رَواهُ أیضاً بِإسْنادِهِ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلی عَنْ رِفاعَةَ مِثْلَهُ[3].
——————————
[1]– الکافی 3- 369- 9.
[2]– التهذیب 3- 257- 719.
[3]– التهذیب 1- 356- 1067.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
ثقةالاسلام الکلینی این حدیث را از محمد بن یحیی العطار از احمد بن محمد بن عیسی الاشعری از حسین بن سعید الاهوازی از فضاله بن ایوب از رفاعه بن موسی روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
شیخ الطائفه این حدیث را به چند طریق روایت کرده است.
1. به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به حسین بن سعید الاهوازی که معتبر درجه یک است، با باقی سند
2. به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به احمد بن محمد بن عیسی الاشعری که معتبر درجه یک است، از حسن بن علی که یا الوشاء است، یا ابن فضال، از رفاعه بن موسی
که همه از ثقات درجه دو هستند.
* * *
علامه مجلسی: موثق کالصحیح (مل).

در این حدیث، از وضوی در مسجد سؤال شده است و پاسخ این است که به جهت بول و غایط از آن کراهت داشتند. همان‌طور که شیخ حر هم در عنوان به آن اشاره کرده‌اند، باید گفت که از آن‌جایی که بول و غایط در مسجد مکروه است، وضوی ناشی از آن هم کراهت دارد.
نمی‌دانم شما مسجدهای قدیمی را چقدر دیده‌اید. در بعضی از آن‌ها فاصله مستراح‌ها با مسجد زیاد بود و نَه آلوگی یا بویی به مسجد می‌رسید و نَه مشکل دیگری داشت. اما بعضی هم به مسجد نزدیک بودند و از آن‌جایی که فاضلاب‌های شهری و بدنه سرامیک شده و مانند این‌ها نبود، خیلی کثیف بود و بوی آن هم گاهی تا داخل مسجد می‌آمد. حالا بماند که متسفانه همین الآن هم که فاضلاب‌های شهری هست و در و دیوار سرامیک و سنگ‌های توالت چینی و غیره و غیره، به جهت عدم مراعات بعضی از مردم و عدم رسیدگی درست متولیان مسجد، وضع مستراح بعضی مساجد، اصلا خوب نیست.
علی ای حال! این حدیث، ناظر به این موضوع است و بهتر و بلکه لازم است که انسان مراعات این چیزها را داشته باشد.