حدیث 1294

1294- 7-[1] أحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خالِدٍ الْبَرْقی فی الْمَحاسِنِ عَنْ هارونَ بْنِ الْجَهْمِ عَنْ أبی‌جَمیلَةَ عَنْ سَعْدِ بْنِ طَریفٍ عَنْ أبی‌جَعْفَرٍ ع فی حَدیثٍ قالَ: ثَلاثٌ کَفّاراتٌ إسْباغُ الْوُضوءِ بِالسَّبَراتِ[2] وَ الْمَشْی بِاللَّیلِ وَ النَّهارِ إلَی الصَّلاةِ وَ الْمُحافَظَةُ عَلَی الْجَماعاتِ.
وَ رَواهُ الصَّدوقُ فی مَعانی الْأخْبارِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ عَنِ الصَّفّارِ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْبَرْقی مِثْلَهُ[3].
——————————
[1]– المحاسن 4- 4 و أورد قطعة منه فی الحدیث 13 من الباب 23 من أبواب مقدّمة العبادات و فی الحدیث 19 من الباب 1 من أبواب صلاة الجماعة و أورده بتمامه عن الخصال و الزهد فی الحدیث 17 من الباب 5 من أبواب ما تجب فیه الزکاة.
[2]– فی المصدر- الی الصلوات.
[3]– معانی الأخبار 314.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام غیر معتبر است.
احمد بن محمد بن خالد البرقی این حدیث را از هارون بن جهم از ابوجمیله، مفضل بن صالح از سعد بن طریف روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر ابوجمیله که ضعیف و مورد طعن است.
شیخ صدوق هم شبیه این حدیث را از محمد بن حسن بن احمد بن ولید از محمد بن حسن الصفار از احمد بن محمد بن عیسی الاشعری از احمد بن محمد بن خالد البرقی به باقی سند روایت کرده است که باز هم ابوجمیله در سند حدیث است.

در این حدیث هم باز طریقش معتبر نیست، آمده است که سه چیز کفاره است، یعنی بخشی از گناهان را می‌پوشاند و جبران می‌کند. کامل و شاداب گرفتن وضو در سرمای سخت، پیاده رفتن در شب و روز به سوی نماز، و مداومت بر شرکت در نمازهای جماعت.
البته در بعضی نسخ به جای «السبرات»، «الصلوات» آمده است.