حدیث 1267
1267- 2-[1] مُحَمَّدُ بْنُ عَلی بْنِ الْحُسَینِ قالَ: کانَ أمیرُالْمُؤْمِنینَ إذا تَوَضَّأ لَمْ یدَعْ أحَداً یصُبُّ عَلَیهِ الْماءَ فَقیلَ لَهُ یا أمیرَالْمُؤْمِنینَ لِمَ لا تَدَعُهُمْ یصُبّونَ عَلَیکَ الْماءَ فَقالَ لا أُحِبُّ أنْ أُشْرِکَ فی صَلاتی أحَداً وَ قالَ اللهُ تَبارَکَ وَ تَعالَی فَمَنْ کانَ یرْجوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً وَ لا یشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أحَداً.
وَ رَواهُ فی الْمُقْنِعِ أیضاً مُرْسَلاً[2]
وَ فی الْعِلَلِ عَنْ أبیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یحْیی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أحْمَدَ عَنْ إبْراهیمَ بْنِ إسْحاقَ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ حَمّادٍ عَنْ إبْراهیمَ بْنِ عَبْدِالْحَمیدِ عَنْ شِهابِ بْنِ عَبْدِرَبِّهِ عَنْ أبیعَبْدِاللهِ ع عَنْ أمیرِالْمُؤْمِنینَ ع نَحْوَهُ[3]
وَ رَواهُ الشَّیخُ بِإسْنادِهِ عَنْ إبْراهیمَ بْنِ هاشِمٍ عَنْ عَبْدِالرَّحْمَنِ بْنِ حَمّادٍ (الکوفی) عَنْ إبْراهیمَ بْنِ عَبْدِالْحَمیدِ مِثْلَهُ[4].
——————————
[1]– الفقیه 1- 43- 85.
[2]– المقنع 4.
[3]– علل الشرائع 278- 1.
[4]– التهذیب 1- 354- 1057.
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام غیر معتبر است.
شیخ صدوق این حدیث را در الفقیه به صورت مرسل نقل کرده است که مرسلات ایشان هم از قاعده کلی مرسلات خارج نیست. (مرسلات کتب اربعه)
در المقنع هم به صورت مرسل آمده است.
ایشان این حدیث را از پدرش از محمد بن یحیی العطار از محمد بن احمد بن یحیی بن عمران از ابراهیم بن هاشم که به اشتباه ابراهیم بن اسحاق نوشته شده است، از عبدالرحمن بن حماد الکوفی که این به اشتباه عبدالله بن حماد نوشته شده است، از ابراهیم بن عبدالحمید الاسدی از شهاب بن عبدربه هم روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر دو نفر. یکی محمد بن احمد بن یحیی که از ثقات مشروط است و عبدالرحمن بن حماد که ضعیف است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به ابراهیم بن هاشم القمی که معتبر درجه یک است، از عبدلرحمن بن حماد الکوفی به باقی سند روایت کرده است.
* * *
علامه مجلسی: مجهول (مل).
این حدیث هم معتبر نیست، اما باز هم مطلبش ر امرور میکنیم. در این حدیث ادعا شده است که امام صادق علیهالسلام فرمودند که وقتی امیر مؤمنان علیهالسلام وضو میگرفتند، کسی را صدا نمیکردند که بر ایشان آب بریزد. پس خدمت ایشان عرض شد که چرا آن ها را نمیخوانید که برای شما آب بریزند؟ و ایشان هم فرمودند که دوست ندارم کسی را در نمازم شریک کنم، در حالی که الله تبارک و تعالی فرموده است: «پس کسی که امید داشته باشد لقای پروردگارش را، پس عمل میکند عملی نیکو و شریک نمیگرداند به بندگی پروردگارش احدی را.»
آنچه ذیل حدیث قبل عرض کردم این جا هم هست و چون معتبر نیست، از این هم میگذریم.