حدیث 1261

1261- 8-[1] وَ بِإسْنادِهِ قالَ: کانَتْ لِعَلی ع خِرْقَةٌ یعَلِّقُها فی مَسْجِدِ بَیتِهِ لِوَجْهِهِ إذا تَوَضَّأ یتَمَنْدَلُ بِها.
——————————
[1]– المحاسن 429- 248.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه دو است.
احمد بن محمد بن خالد البرقی این حدیث را از پدرش از من ذکره از عبدالله بن سنان روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر من ذکره که گفتیم ابتداء مجهول است، اما به واسطه محمد بن خالد، توثیق درجه دو می‌شود.

این حدیث احتمالا بیان دیگری از حدیث قبل است و علاوه بر این که معلوم می‌شود ایشان برای نماز، مکان خاصی در منزلشان ترتیب داده بودند و معمولا نماز را در یک جا می‌خواندند، هوله‌ای هم آن‌جا داشتند که صورتشان را با آن خشک می کردند.
در ضمن شاید این روایت قرینه‌ای باشد بر این‌که «المسجد» در روایت قبل، محل مخصوص نماز در خانه ایشان بوده و نَه مسجدی که ما در ذهن داریم و مسجد محله و شهر است.