حدیث 1247
1247- 5-[1] وَ عَنْهُ عَنْ یعْقوبَ بْنِ یزیدَ عَنِ ابْنِ أبی‌عُمَیرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قالَ: قُلْتُ لِأبی‌عَبْدِاللهِ ع رَجُلٌ شَکَّ فی الْوُضوءِ بَعْدَ ما فَرَغَ مِنَ الصَّلاةِ قالَ یمْضی عَلَی صَلاتِهِ وَ لا یعیدُ.
وَ بِإسْنادِهِ عَنِ الْحُسَینِ بْنِ سَعیدٍ عَنِ ابْنِ أبی‌عُمَیرٍ عَنْ أبی‌أیوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ مِثْلَهُ[2].
——————————
[1]– التهذیب 1- 101- 264.
[2]– التهذیب 1- 102- 267.
طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به محمد بن علی بن محبوب که معتبر درجه یک است، از یعقوب بن یزید از محمد بن ابی‌عمیر از محمد بن مسلم روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
ایشان شبیه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به حسین بن سعید الاهوازی که معتبر درجه یک است، از محمد بن ابی‌عمیر از ابوایوب الخزاز از محمد بن مسلم روایت کرده است که این‌ها هم از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: صحیح (مل).
این حدیث به وضوح قاعده فراغ را بیان می‌کند. هم برای وضو و هم برای نماز. سؤال می‌شود که فردی شک می‌کند در وضو، البته بعد از آن‌که از نماز فارغ شد. امام هم می‌فرمایند که نمازش درست است و اعاده نمی‌خواهد. حال با عنایت به لزوم وضو برای نماز، معلوم می‌شود که وضویش هم درست و اعاده نمی‌خواهد.