حدیث 1245

1245- 3-[1] وَ بِإسْنادِهِ عَنْ عَلی بْنِ إبْراهیمَ (عَنْ أبیهِ)[2] عَنِ ابْنِ أبی‌عُمَیرٍ عَنْ حَمّادٍ عَنِ الْحَلَبی عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع قالَ: إنْ ذَکَرْتَ وَ أنْتَ فی صَلاتِکَ أنَّکَ قَدْ تَرَکْتَ شَیئاً مِنْ وُضوئِکَ الْمَفْروضِ عَلَیکَ فَانْصَرِفْ فَأتِمَّ الَّذی نَسیتَهُ مِنْ وُضوئِکَ وَ أعِدْ صَلاتَکَ الْحَدیثَ.
وَ رَواهُ الْکُلَینی عَنْ عَلی بْنِ إبْراهیمَ (بن هاشم) مِثْلَهُ[3].
——————————
[1]– التهذیب 1- 101- 263 و تقدم ذیله فی الحدیث 2 من الباب 21 و تقدم فی الحدیث 6 من الباب 3 من أبواب الوضوء.
[2]– لیس فی المصدر. راجع تعلیقة الحدیث 2 من الباب 21 من هذه الأبواب.
[3]– الکافی 3- 34- 3.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به علی بن ابراهیم القمی که معتبر درجه یک است، از پدرش از محمد بن ابی‌عمیر از حماد بن عثمان از عبیدالله بن علی الحلبی روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
ثقةالاسلام الکلینی هم شبیه این حدیث را از علی بن ابراهیم القمی به باقی سند روایت کرده است.
* * *
علامه مجلسی: حسن (مر). حسن (مل).

ما این حدیث را در باب سوم هم داشتیم و آن‌جا درباره آن صحبت کردیم. خلاصه‌اش هم این است که اگر وسط نماز هم بودی و یقین کردی که وضویت را ناقص گرفته‌ای، باید نماز را رها کنی و هم آن قسمتی را که از وضو فراموش کرده‌ای، اعاده کنی و هم خود نماز را.
این‌که فقط قسمت فراموش شده از وضو را باید اعاده کرد، یا مراحل بعد آن را هم باید اعاده نمود، با توجه به لزوم ترتیب، می‌گوییم باید مراحل بعد را هم اعاده کرد، هر چند ظاهر روایت، فقط اعاده قسمت جا افتاده را می‌گوید.
در ضمن این روایت هم به نوعی مؤید این است که آن‌چه ما در موالات به آن رسیدیم و خلاف مشهور بود، درست است.