حدیث 1223
1223- 17-[1] وَ فی عُیونِ الْأخْبارِ بِالسَّنَدِ الْآتی عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شاذانَ عَنِ الرِّضا ع أنَّهُ کَتَبَ إلَی الْمَأْمونِ ثُمَّ الْوُضوءُ کَما أمَرَ اللهُ إلَی أنْ قالَ وَ مَنْ[2] مَسَحَ عَلَی الْخُفَّینِ فَقَدْ خالَفَ اللهَ وَ رَسولَهُ- وَ تَرَکَ فَریضَتَهُ وَ کِتابَهُ.
——————————
[1]– عیون أخبار الرضا (علیهالسلام) 2- 121- 123- 1.
[2]– فی المصدر- و ان.
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام معتبر درجه یک است.
شیخ صدوق این حدیث را چند طریق روایت شکرده است.
1. از عبدالواحد بن محمد بن عبدوس النیسابوری از علی بن محمد بن قتیبه از فضل بن شاذان
2. از جعفر بن نعیم بن شاذان از محمد بن شاذان از فضل بن شاذان
3. از حمزه بن محمد العلوی از قنبر بن علی بن شاذان از پدرش از فضل بن شاذان
که طریق سوم، حداقل به واسطه مجهول بودن علی بن شاذان معتبر نیست. در طریق اول، علی بن محمد بن قتیبه از ثقات درجه دو و در هر دو طریق سایرین از ثقات درجه یک هستند.
در این حدیث مفصل که قبلا هم فرازهایی از آن را داشتیم، امام رضا علیهالسلام خطاب به مأمون نوشتهاند که وضو، همانگونه است که الله امر کرد و کسی که بر خفین مسح کند، پس قطعا الله و رسولش را مخالفت کرده است و امر واجب او و کتابش را ترک کرده است. شاید وضوح این روایت در باب ممنوعیت مسح بر خفین و لزوم مسح خود پا، بیش از روایات قبلی باشد. البته با فرض اینکه کسی مانند ما انتساب این حدیث را معتبر بداند.