حدیث 1218

1218- 12-[1] مُحَمَّدُ بْنُ عَلی بْنِ الْحُسَینِ بِإسْنادِهِ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ عَنْ ثابِتٍ الثُّمالی عَنْ حَبابَةَ الْوالِبیةِ فی حَدیثٍ عَنْ أمیرِالْمُؤْمِنینَ ع قالَتْ سَمِعْتُهُ یقولُ إنّا أهْلُ بَیتٍ لا نَمْسَحُ عَلَی الْخُفَّینِ فَمَنْ کانَ مِنْ شیعَتِنا فَلْیقْتَدِ بِنا وَ لْیسْتَنَّ بِسُنَّتِنا.
——————————
[1]– الفقیه 4- 415- 5902.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام غیر معتبر است.
شیخ صدوق این حدیث را به طریق خود در الفقیه به مفضل بن عمر، از ثابت بن دینار، ابوحمزه الثمالی از حبابه والبیه روایت کرده است که مفضل بن عمر از ثقات مشروط و سایرین از ثقات درجه یک هستند، اما طریق شیخ به مفضل بن عمر به واسطه محمد بن سنان، معتبر نیست.

انتساب این حدیث به معصوم علیه‌السلام طبق مبنای ما معتبر نیست، اما اگر کسی هم آن را معتبر بداند، مطلب اضافه‌تری نسبت به روایات قبلی ندارد. می‌گوید که ما اهل بیتی هستیم که بر خفین مسح نمی‌کنیم، پس هر کس که از شیعیان ما است، پس به ما اقتدا می‌کند و به سنت ما، رفتار می‌کند.