حدیث 1202

1202- 1-[1] مُحَمَّدُ بْنُ یعْقوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یحْیی رَفَعَهُ عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع فی الَّذی یخْضِبُ رَأْسَهُ بِالْحِنّاءِ ثُمَّ یبْدو لَهُ فی الْوُضوءِ قالَ لا یجوزُ حَتَّی یصیبَ بَشَرَةَ رَأْسِهِ بِالْماءِ.
مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یحْیی مِثْلَهُ[2].
——————————
[1]– الکافی 3- 31- 12.
[2]– التهذیب 1- 359- 1080.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام غیر معتبر است.
ثقةالاسلام الکلینی این حدیث را از محمد بن یحیی العطار به صورا مرفوع روایت کرده است که مسل بودن آن معلوم است.
شیخ الطائفه هم شبیه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به محمد بن یحیی العطار که معتبر درجه یک است، به صورت مرسل روایت کرده است.
* * *
علامه مجلسی: مرفوع (مر). مرفوع (مل).

در این حدیث که البته انتسابش به معصوم علیه‌السلام برای ما معتبر نیست، تصریح شده است که اگر کسی، سرش را به حنا، خضاب کرده بود و وضو آغاز کرد، مجاز نیست، مگر این‌که پوست سرش به آب برخورد داشته باشد.
می‌شود مطالب مختلفی را به بهانه این حدیث مرور کرد، ولی چون انتسابش برای ما معتبر نیست، می‌گذریم.