حدیث 1200 و جمعبندی این باب (موقت)
1200- 15-[1] عَبْدُاللهِ بْنُ جَعْفَرٍ فی قُرْبِ الْإسْنادِ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ جَدِّهِ عَلی بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أخیهِ موسَی بْنِ جَعْفَرٍ ع قالَ: سَألْتُهُ عَنْ رَجُلٍ تَوَضَّأ فَغَسَلَ یسارَهُ قَبْلَ یمینِهِ کَیفَ یصْنَعُ قالَ یعیدُ الْوُضوءَ مِنْ حَیثُ أخْطَأ یغْسِلُ یمینَهُ ثُمَّ یسارَهُ ثُمَّ یمْسَحُ رَأْسَهُ وَ رِجْلَیهِ.
أقولُ: وَ تَقَدَّمَ ما یدُلُّ عَلَی ذَلِکَ[2].
——————————
[1]– قرب الإسناد 83.
[2]– تقدم فی الباب 33 و 34 و یأتی فی الحدیث 3 و 8 من الباب 42 من هذه الأبواب.
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام معتبر درجه یک است.
عبدالله بن جعفر الحمیری این حدیث را از عبدالله بن حسن بن علی بن جعفر العریضی از جدش روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
در این حدیث هم از علی بن جعفر العریضی است که ذکر خیرش شد. ایشان از برادرشام امام کاظم علیهالسلام درباره فردی سؤال میکنند که وضو میگیرد و دست چپش را قبل از دست راستش میشوید. حالا چه کند؟ امام هم میفرمایند که وضو را از همانجایی که خطا کرده است، اعاده کند. دست راستش را بشوید، سپس دست چپش را و بعد از آن مسح سر و دو پا را انجام دهد.
این جا هم در وضعیتی مانند احادیث قبل هستیم که آیا این فرمان، ظهور در لزوم و وجوب دارد، یا توصیه و تنزیه که پیش از بارها عرض شد.
* جمعبندی این باب (موقت):
از تک روایت معتبری که در باب قبلی داشتیم، معلوم شد که ترتیب در وضو لازم است و از روایات این باب هم معلوم شد که امر به ترتیب، از باب لزوم و وجوب بوده است و نَه توصیه و تنزیه، اما از دو روایت معتبر این باب متوجه شدیم که استثناء اگر شستن دست چپ فراموش شده بود، فقط باید همان را شست و ادامه دادن آن، هر چند خوب است، اما لزومی ندارد.
دلیل متقنی هم بر لزوم تقدم سمت راست بر سمت چپ نداشتیم، لذا نَه در شستندستها و نَه در شستن یا مسح کردن پاها، لزومی ندارد عضو راست، قبل از عضو چپ انجام شود و اگر چپدستی یا غیر چپدستی، خلاف معمول عمل کرد، نیازی به اعاده وضو نیست.