حدیث 1189

1189- 4-[1] وَ عَنْهُ عَنِ الْقاسِمِ بْنِ عُرْوَةَ عَنِ ابْنِ بُکَیرٍ عَنْ زُرارَةَ عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع فی الرَّجُلِ ینْسَی مَسْحَ رَأْسِهِ حَتَّی یدْخُلَ فی الصَّلاةِ قالَ إنْ کانَ فی لِحْیتِهِ بَلَلٌ بِقَدْرِ ما یمْسَحُ رَأْسَهُ وَ رِجْلَیهِ فَلْیفْعَلْ ذَلِکَ وَ لْیصَلِّ قالَ وَ إنْ نَسی شَیئاً مِنَ الْوُضوءِ الْمَفْروضِ فَعَلَیهِ أنْ یبْدَأ بِما نَسی وَ یعیدَ ما بَقی لِتَمامِ الْوُضوءِ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 99- 260 و الاستبصار 1- 74- 229، و أورد صدره فی الحدیث 3 من الباب 21 من أبواب الوضوء.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به حسین بن سعید الاهوازی که معتبر درجه یک است، از قاسم بن عروه از عبدالله بن بکیر از زراره بن اعین روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: مجهول (مل).

این روایت را، البته بهتر است بگوییم فرازی از این روایت را در شماره 1059 داشتیم و نکات مربوطه را هم عرض کردم. آن‌چه آن‌جا نبود و به این باب مربوط می‌شود، قسمت دوم است که اگر فردی چیزی از وضوی واجب را فراموش کرد، بر او است که از قسمت فراموش شده آغاز کند و مابقی را تا پایان وضو اعاده کند. البته این فعلا تا این‌جا است و باید ببینیم روایات بعدی چه می‌گویند.
این روایت هم مطلب اضافه‌تری از روایات قبلی ندارد و باز هم در بیان رعایت ترتیب است.