حدیث 1188

1188- 3-[1] وَ عَنْهُ عَنْ صَفْوانَ عَنْ مَنْصورٍ قالَ: سَألْتُ أباعَبْدِاللهِ ع عَمَّنْ نَسی أنْ یمْسَحَ رَأْسَهُ حَتَّی قامَ فی الصَّلاةِ قالَ ینْصَرِفُ وَ یمْسَحُ رَأْسَهُ وَ رِجْلَیهِ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 97- 254 و الاستبصار 1- 75- 230.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به حسین بن سعید الاهوازی که معتبر درجه یک است، از صفوان بن یحیی از منصور بن حازم روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: صحیح (مل).

در این حدیث که احتمالا در ادامه حدیث قبل است، سؤال شده است که اگر کسی مسح سر را فراموش کرد و به اقامه نماز پرداخت، تکلیفش چیست؟ امام علیه‌السلام هم می‌فرمایند که از نماز منصرف شود و سر را مسح می‌کند و بعد هم پاها را.
عنایت بفرمایید که اگر بخواهیم روی ظاهر روایت حساب باز کنیم، این روایت هم به نوعی مؤید عدم لزوم موالات در وضو است. طرف وضو گفته و تمام شده و رفته و نماز را هم شروع کرده است و بعد یادش آمده که ای بابا مسح سر نکرده است. امام هم می‌فرمایند که از نماز منصرف شو و سر و پا را مسح کن. این از این.
اما در مورد ترتیب؛ با توجه به روایات قبل متوجه می‌شویم که اولا وضوی ناقص، وضو نیست که بشود با آن نماز خواند. در ضمن دانستیم که ترتیب در وضو مهم است و مسح سر باید قبل از مسح پا باشد که این روایت هم همین را می‌گوید.