حدیث 1183

1183- 3-[1] الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الطّوسی فی مَجالِسِهِ عَنْ أبیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ مَخْلَدٍ عَنْ أبی‌عَمْرٍو عَنْ یحْیی بْنِ أبی‌طالِبٍ عَنْ عَبْدِالرَّحْمَنِ بْنِ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ الْمُبارَکِ عَنْ سُفْیانَ عَنْ إسْماعیلَ بْنِ أبی‌خالِدٍ عَنْ زیادٍ عَنْ أبی‌هُرَیرَةَ أنَّ النَّبی ص کانَ إذا تَوَضَّأ بَدَأ بِمَیامِنِهِ.
——————————
[1]– أمالی الشیخ الطوسی 1- 397.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام غیر معتبر است.
شیخ الطائفه این حدیث را از محمد بن محمد بن خالد از ابوعمرو، عثمان بن احمد بن عبدالله از یحیی بن ابی‌طالب از عبدالرحمن بن علقمه از عبدالله بن مبارک الحنظلی از سفیان که یا ابن عیینه است، یا سفیان الثوری، از اسماعیل بن ابی‌خالد البجلی از زیاد از ابوهریره روایت کرده است که محمد بن محمد بن خالد از ثقات درجه یک و عثمان بن احمد هم از ثقات درجه دو هستند. ما بقی همه مجهول هستند، مگر ابوهریره که در ضعف جدی او، کذاب و جاعل حدیث بودنش حرفی نیست. سفیان هم یا ابن عیینه است، یا سفیان الثوری که اگر سفیان الثوری باشد، او هم ضعیف است.

سند حدیث که شاه‌کاری است، در نتیجه متنش هم به کار ما نمی‌آید.