حدیث 1162

1162- 22-[1] وَ فی عُیونِ الْأخْبارِ بِالسَّنَدِ الْآتی[2] عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شاذانَ عَنِ الرِّضا ع أنَّهُ کَتَبَ إلَی الْمَأْمونِ- مَحْضُ الْإسْلامِ شَهادَةُ أنْ لا إلَهَ إلّا اللهُ إلَی أنْ قالَ ثُمَّ الْوُضوءُ کَما أمَرَ اللهُ فی کِتابِهِ- غَسْلُ الْوَجْهِ وَ الْیدَینِ إلَی[3] الْمِرْفَقَینِ وَ مَسْحُ الرَّأْسِ وَ الرِّجْلَینِ مَرَّةً واحِدَةً.
——————————
[1]– عیون أخبار الرضا (علیه‌السلام) 2- 121.
[2]– یأتی الاسناد فی الفائدة الأولی من الخاتمة برمز (ت).
[3]– فی المصدر- من.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ صدوق این حدیث را چند طریق روایت شکرده است.
1. از عبدالواحد بن محمد بن عبدوس النیسابوری از علی بن محمد بن قتیبه از فضل بن شاذان
2. از جعفر بن نعیم بن شاذان از محمد بن شاذان از فضل بن شاذان
3. از حمزه بن محمد العلوی از قنبر بن علی بن شاذان از پدرش از فضل بن شاذان
که طریق سوم، حداقل به واسطه مجهول بودن علی بن شاذان معتبر نیست. در طریق اول، علی بن محمد بن قتیبه از ثقات درجه دو و در هر دو طریق سایرین از ثقات درجه یک هستند.

در این عبارات که فرازهایی از روایتی مفصل است که به روایت «محض الإسلام» مشهور است، امام رضا علیه‌السلام خطاب به مأمون فرموده اند که وضو، آن‌گونه که الله در کتابش امر کرده است، شستن صورت و دو دست تا مرافق و مسح سر و دو پا است، البته «مرة واحدة». این حدیث هم مطلب جدید نسبت به احایث معتبر قبلی ندارد، لذا برویم سراغ روایت بعدی.