حدیث 1152

1152- 12-[1] قالَ وَ قَدْ روی أنَّ الْوُضوءَ حَدٌّ مِنْ حُدودِ اللهِ لِیعْلَمَ اللهُ مَنْ یطیعُهُ وَ مَنْ یعْصیهِ وَ أنَّ الْمُؤْمِنَ لا ینَجِّسُهُ شَیءٌ وَ إنَّما یکْفیهِ مِثْلُ الدَّهْنِ.
——————————
[1]– الفقیه 1- 38- 78.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام غیر معتبر است.
شیخ صدوق این حدیث را در الفقیه به صورت مرسل نقل کرده است که مرسلات ایشان هم از قاعده کلی مرسلات خارج نیست. (مرسلات کتب اربعه)
این حدیث هم مضمره است.
* * *
مجلسی اول: رواه الکلینی و الصدوق فی العلل فی الصحیح … (رو).

برای این‌که سریع‌تر پیش برویم، از این حدیث مرسل هم می‌گذریم. فقط این را اشاره کنم که آری،‌وضو هم حدی از حدود الهی است و باید ضوابط و قواعد آن را رعایت کرد و همین رعایت کردن، یا عدم رعایت است که مطیع را از عاصی متمایز می‌کند.