حدیث 1138

1138- 1-[1] مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أحْمَدَ بْنِ یحْیی عَنْ مُعاویةَ بْنِ حُکَیمٍ عَنِ ابْنِ الْمُغیرَةِ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع قالَ: إذا تَوَضَّأ الرَّجُلُ فَلْیصْفِقْ وَجْهَهُ بِالْماءِ فَإنَّهُ إنْ کانَ ناعِساً فَزِعَ وَ اسْتَیقَظَ وَ إنْ کانَ الْبَرْدُ فَزِعَ وَ لَمْ یجِدِ الْبَرْدَ.
وَ رَواهُ الصَّدوقُ مُرْسَلاً[2]
وَ رَواهُ فی الْعِلَلِ عَنْ أبیهِ عَنْ سَعْدٍ عَنْ مُعاویةَ بْنِ حُکَیمٍ مِثْلَهُ[3].
——————————
[1]– التهذیب 1- 357- 1071، و الاستبصار 1- 68- 207.
[2]– الفقیه 1- 51- 106.
[3]– علل الشرائع 281- 1.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه دو است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به محمد بن احمد بن یحیی بن عمران که معتبر درجه یک است، از معاویه بن حکیم از عبدالله بن مغیره از فردی روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر دو نفر. یکیمحمد بن احمد بن یحیی که ثقه مشروط است که البته مشکلی در این‌جا ایجاد نمی‌کند و دیگری، نفر آخر که ابتداء مجهول است، اما به واسطه عبدالله بن مغیره، توثیق درجه دو می‌شود.
شیخ صدوق هم شبیه این حدیث را دو جا روایت کرده است.
1. در الفقیه به صورت مرسل که مرسلات ایشان هم از قاعده کلی مرسلات خارج نیست. (مرسلات کتب اربعه)
2. از پدرش از سعد بن عبدالله از معاویه بن حکیم به باقی سند که این طریق هم معتبر درجه دو است.
* * *
علامه مجلسی: مرسل (مل).
* * *
مجلسی اول: رواه الشیخ فی الموثق (رو).

در این حدیث آمده است چون فردی وضو بگیرد، پس باید با آب به صورتش بزند، چرا که اگر چرت بود، بپرد و بیدار شود و اگر سرد بود، بپرد و سرما را نیابد.
قسمت اول حدیث را متوجه می‌شویم که شستن صورت در وضو، باید چرت را از سر بپراند، اما قسمت دوم را متوجه نمی‌شویم، لذا به ناچار در آن توقف می‌کنم.