حدیث 1101

1101- 14-[1] وَ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أحْمَدَ بْنِ یحْیی عَنْ أحْمَدَ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلی بْنِ فَضّالٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعیدٍ عَنْ مُصَدِّقِ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ عَمّارِ بْنِ موسَی عَنْ أبی‌عَبْدِاللهِ ع فی الرَّجُلِ یتَوَضَّأُ الْوُضوءَ کُلَّهُ إلّا رِجْلَیهِ ثُمَّ یخوضُ بِهِما الْماءَ[2] خَوْضاً قالَ أجْزَأهُ ذَلِکَ.
قالَ الشَّیخُ هَذا مَحْمولٌ عَلَی حالِ التَّقیةِ لا الِاخْتیارِ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 66- 187، و الاستبصار 1- 65- 164.
[2]– فی نسخة من التهذیب 1- 66- 187 الماء بهما، منه قده.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به محمد بن احمد بن یحیی بن عمران که معتبر درجه یک است، از احمد بن حسن بن علی بن فضال از عمرو بن سعید المدائنی از مصدق بن صدقه از عمار بن موسی الساباطی روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: موثق (مل).

این حدیث هم دلیل دیگری است بر برداشت امثال بنده. عمار بن موسی الساباطی از امام صادق علیه‌السلام درباره فردی سژال می‌کند که همه وضو را انجام می‌دهد، مگر دو پایش را، بعد دو پایش را درون آب می‌کند. امام هم می‌فرمایند که این کار مجاز است. خوض در آب، یعنی شستن، آن هم چه شستنی.
باز هم تکرار می‌کنم که انصافا این حدیث شرایط تقیه را ندارد و اجماع و شهرت هم قرینه‌ای در اثبات تقیه‌ای بودن نیست.