حدیث 1098

1098- 11-[1] وَ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلی بْنِ مَحْبوبٍ عَنْ أحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ[2] عَنْ أبی‌هَمّامٍ عَنْ أبی‌الْحَسَنِ الرِّضا ع فی وُضوءِ الْفَریضَةِ فی کِتابِ اللهِ تَعالَی الْمَسْحُ وَ الْغَسْلُ فی الْوُضوءِ لِلتَّنْظیفِ.
——————————
[1]– التهذیب 1- 64- 181 و الاستبصار 1- 64- 192.
[2]– فی التهذیب 1- 64- 181″ أحمد بن علی”.

طریق این حدیث به معصوم علیه‌السلام معتبر درجه یک است.
شیخ الطائفه این حدیث را به طریق خود در التهذیب و الإستبصار به محمد بن علی بن محبوب که معتبر درجه یک است، از احمد بن محمد بن عیسی الاشعری از ابوهمام، اسماعیل بن همام روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند.
* * *
علامه مجلسی: صحیح أیضا (مل).

این حدیث، برخلاف چد حدیث قبلی، معتبر است و اتفاقا نکته جالبی هم دارد. امام رضا علیه‌السلام فرموده‌اند که در وضوی واجب در کتاب الله تعالی، مسح است و شستن در وضو برای نظافت است. حداقل چند مطلب از این حدیث معلوم می‌شود که هر دو را پیش از این داشتیم و این می‌شود، مؤید و مقومی دیگر بر این برداشت‌ها. اول این‌که حداقل واجب برای وضوی واجبی که در قرآن آمده است، مسح است و نَه غسل. دیگر این‌که غسل یا همان شستن، برای نظافت است. اگر این غسل را با صورت و دست برگردانیم که مطلب خاصی ندارد و بیان همان مطلب قرآن است، اما اگر به مواضع مسح برگردانیم، باز همان برداشت خودمان می‌شود. یعنی مسح حداقل است و شستن برای تمیزی و نظافت. گویی بیان دیگری برای استحباب شستن است.