حدیث 1075
1075- 3-[1] وَ عَنِ الْحُسَینِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّی بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْوَشّاءِ عَنْ أبانٍ عَنْ زُرارَةَ عَنْ أبیجَعْفَرٍ ع قالَ: تَوَضَّأ عَلی ع فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَ ذِراعَیهِ ثُمَّ مَسَحَ عَلَی رَأْسِهِ وَ عَلَی نَعْلَیهِ وَ لَمْ یدْخِلْ یدَهُ تَحْتَ الشِّراکِ[2].
——————————
[1]– الکافی 3- 31- 11.
[2]– الشراک- أحد سیور النعل (مجمع البحرین 5- 276).
طریق این حدیث به معصوم علیهالسلام معتبر درجه یک است.
ثقةالاسلام الکلینی این حدیث را از حسین بن محمد بن عامر از معلی بن محمد از حسن بن علی الوشاء از ابان بن عثمان از زراره بن اعین روایت کرده است که همه از ثقات درجه یک هستند، مگر معلی بن محمد که مضطرب الحدیث است.
* * *
علامه مجلسی: ضعیف علی المشهور (مر).
این حدیث، برای ما معتبر نیست، اما مشابه معتبرش را داشتیم، لذا با اینکه طریق این حدیث را معتبر نمیدانیم، اما مطلبش را به جهت قرینه خارجیه، درست میدانیم.
ادعا شده است که امام باقر علیهالسلام فرمودند که علی علیهالسلام، وضو گرفت، پس صورت و دستهایش را شست و بر سر و نعلینش مسح کرد و دستشان را زیر بندهای کفش وارد نکردند. همانطور که عرض کردم، ما شبیه مطلب این حدیث را داشتیم و دانستیم که مسح بعض پا، «إلی المرافق» هم کافی است و لزومی ندارد همه ظهر پا، الی المرافق مسح شود. البته اینها حداقل کاری است که برای پا باید انجام شود، و الا دانستیم که حتی شستن آن برای وضو مطلوب الله تعالی بوده و مستحب است.