سوره بقره – آیه ۱۸۱ و ۱۸۲

فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإنَّما إثْمُهُ عَلَی الَّذینَ یُبَدِّلونَهُ إنَّ اللّهَ سَمیعٌ عَلیمٌ (۱۸۱)

فَمَنْ خافَ مِنْ موصٍ جَنَفاً أوْ إثْماً فَأصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إثْمَ عَلَیْهِ إنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحیمٌ (۱۸۲)

پس کسی که دگرگون کند آن (وصیت) را بعد آن‌که شنیدش، پس یقیناً گناه آن بر کسانی است که دگرگون می‌کنند آن را. به یقین الله بسیار شنوای همیشه عالم است. (۱۸۱) پس کسی که پروا دارد از وصیت‌کننده انحراف یا گناهی را، پس اصلاح نماید بین آن‌ها. در این صورت نیست گناهی بر او. به یقین الله بسیار آمرزنده همیشه بخشاینده (بر مؤمنان) است. (۱۸۲)

و هر که وصیت را پس از آنکه شنیده باشد تغییر دهد گناه آن، فقط، بگردن کسانی است که آنرا تغییر دهند و خدا شنوا و داناست (۱۸۱) و هر که از وصیتگزار خطایی بداند یا ناروانی و صلحشان دهد، گناهی ندارد که خدا بخشنده است و رحیم (۱۸۲)

پس هر کس آن [وصیت‏] را بعد از شنیدنش تغییر دهد، گناهش تنها بر [گردن‏] کسانی است که آن را تغییر می‏دهند. آری، خدا شنوای داناست. (۱۸۱) ولی کسی که از انحراف [و تمایل بیجای‏] وصیت کننده‏ای [نسبت به ورثه‏اش‏] یا از گناه او [در وصیت به کار خلاف‏] بیم داشته باشد و میانشان را سازش دهد، بر او گناهی نیست، که خدا آمرزنده مهربان است. (۱۸۲)

پس هر کس آن (وصیت) را پس از شنیدنش تبدیل کند (ترک نماید یا تغییر دهد) جز این نیست که گناهش بر کسانی است که آن را تغییر می‏دهند. به یقین خداوند شنوا و داناست. (۱۸۱) پس هر که از انحراف یا از گناه وصیت کننده بترسد (بفهمد که اشتباها یا عمدا حقوق ورثه را تضییع کرده) پس میان آنها (ورثه و اهل وصیت به تغییر دادن آن) اصلاح نماید بر او گناهی (در این تبدیل) نیست، همانا خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است. (۱۸۲)

کلیدواژه‌ها:

فهرست مطالب

باز کردن همه | بستن همه